|
| |
|
Ontmoetingsdag Tervuren 5
november 2009
Iedereen was een beetje nieuwsgierig wat het worden zou. De
reacties achteraf waren eensluidend: van zeer goed tot zeer
geslaagd en ‘Zou dat in Nederland wel mogelijk zijn?’
Doel van de ontmoetingsdag was: hoe zullen de twee colleges
en Mané het erfgoed dat ze van ons krijgen in de toekomst
blijven in stand houden.
Ik ga trachten kort te zijn.
Eerst schetste de historicus Harry Peels de geschiedenis van
de twee scholen: hoe ze ontstaan en gefinancierd zijn door
giften van weldoeners, en hoe ze zich hebben ingezet voor de
christelijke opvoeding van de jeugd. Nu vertrouwen we de
scholen en de communiteitsgebouwen toe aan drie nieuwe VZW’s:
de Scholengemeenschap Lanaken, het H.-Hartcollege-Tervuren
en het zorgverstrekkende Mané en hopen dat ze onze
spiritualiteit trouw zullen blijven.
Vervolgens trachtte de heer Van den Abeele, directeur van
Tervuren voor de Nederlandse confraters de plaats en de
opdracht van het katholiek onderwijs in het geheel van het
ingewikkelde Belgische onderwijs te verduidelijken.
De heer Jannis, directeur van het H.-Hartcollege van Lanaken
gaf een historisch overzicht van de ontwikkeling van de
school en eindigde met wat er nu leeft en gedaan wordt om de
geest van de Priesters van het H. hart verder te beleven in
vieringen en in christelijk en sociaal georiënteerde
projecten ook tegenover de leerlingen onderling.
Mané gaf een uitvoerig overzicht van hun zorgverstrekkende
taak voor gehandicapten en vergeleek die met de geest van P.
Dehon.
Het hele directieteam van het H.-Hartcollege-Tervuren legde
vooral de nadruk op de vele activiteiten van bij de kleuters
tot de laatste jaars die er in de loop van het jaar
plaatsvinden vanuit de pastoraal-dragende-groep: van
Eucharistie- en andere vieringen, nationale en
internationale welzijnsacties en sociale leefhoudingen
tegenover medeleerlingen, teveel om allemaal op te noemen.
Gelukkig gebeurde alles in woord en beeld.
Tijdens de receptie kreeg de tentoonstelling over ons
bezinningscentrum Ter Loo veel aandacht en ook veel lovende
woorden.
Voor het middagmaal hadden de kok en zijn personeel hun
beste beentje voorgezet. Iedereen ging voldaan naar huis.
We mogen erop vertrouwen dat onze schenkingen in goede
handen zijn en hopen dat het in de toekomst zo blijft.
|
| |
|
| |
|
|
|