|
| |
|
| |
|
HET SCHOLASTIKAAT TE LEUVEN
Op 19 december 1986 werd het domein waarop het scholastikaat
« O.L.Vr.van Congo » gevestigd was, aan de Steenweg op
Brussel te Leuven, definitief verkocht aan de
Cerabank-Leuven.
Daarmee kwam een eind aan een studiehuis met een lange
geschiedenis en een internationale uitstraling in de
Congregatie.
Toen het Generaal Bestuur in 1898 een huis kocht in de
Halvestraat te Leuven was de bedoeling er missionarissen op
te leiden voor de pas opgerichte Congo-missie. Al vlug was
het huis te klein en werd gestart met een nieuwbouw aan de
Steenweg op Brussel. Trouw aan de oorspronkelijke bedoeling
kreeg het studiehuis de naam mee “ N.D. du Congo”.
Velen zullen zich het grote Mariabeeld in de voortuin
herinneren. Zoals zij zich ook de prachtige voorgevel
herinneren.(wie er heimwee naar heeft kan dezelfde
bewonderen in ons klooster te Cinqfontaine).
In 1908 werd in het nieuwe scholastikaat het zevende
generaal kapittel gehouden. Daar werd de belangrijke
beslissing genomen de Congregatie in te delen in een
Oost-provincie en een West-provincie. Van dan af volgden de
scholastieken van de West-provincie filosofie en theologie
te Leuven bij de paters Jezuieten. Vlamingen, Walen,
Luxemburgers, Nederlanders, Fransen, Italianen, later ook
Engelsen, allen zijn langs Leuven gepasseerd. Zoals ook een
aantal buitenlandse medebroeders die hogere studies kwamen
volgen aan de universiteit.
Toen in West-Europa zelfstandige provincies werden
opgericht, gingen hun scholastieken natuurlijk de opleiding
volgen in eigen land. Zo bleven na 1930 praktisch alleen de
medebroeders over van de Belgo-Luxemburgse provincie. Toen
die in 1954 ook opgedeeld werd in een Vlaamse en
Luxemburg-Waalse vice-provincie, verhuisden de scholastieken
van deze laatste naar Lyon en bleven slechts de Vlaamse
scholastieken over.
Kwam daarbij de secularistiegolf , die reeds vanaf het einde
van de vijfttigerjaren Vlaanderen trof ,met
als één van de neveneffecten een plotse terugval van de
religieuze roepingen.
In het begin van de zeventiger jaren waren er geen
scholastieken meer en werd het huis opengesteld voor
universiteitsstudenten.
Ten slotte bleek dat financieel niet langer houdbaar.
Vergeten wij niet dat het om een domein ging van ongeveer 5
hectaren!
Vanaf het begin van de tachtiger jaren werd dan ook gezocht
naar een definitieve oplossing voor het huis : verhuren of
verkopen.
In 1985 bood zich een serieuze kandidaat-koper aan : de
Cerabank-Leuven.
Eind 1986 werd de verkoopakte getekend. Tussen haakjes : van
bij het begin van de besprekingen stelde de kandidaat-koper
dat hij alleen geïnteresseerd was in de gronden en niet in
het gebouw; het werd dan ook met de grond gelijkgemaakt.
Intussen had april 1986 een druk bijgewoonde
afscheidsviering plaats. Zelfs onze Engelse medebroeders
kwamen afgezakt. Bij sommigen liepen de emoties zo hoog op
dat er zelfs traantjes bij te pas kwamen!
De inwonende religieuzen hadden intussen een stek gevonden
in Heverlee en Lanaken. Uit de inboedel kreeg het Poolse
scholastikaat van Stadniki het orgel en de volledige
Migne-collectie. Het grootste deel van de bibliotheek ging
naar de universiteit.
Wie nu langs de E 314 rijdt kan niet naast de imposante
“tempel” kijken van de Cerabank. Zou die ook in crisis
verkeren?
Hoe een dubbeltje rollen kan.
|
|
| |
|
|
|