Woensdag 25 januari 2012, bestuursvergadering nummer 2, de eerste “echte” , dat wil zeggen gedurende een hele dag en met een volledige agenda. Een nieuwe voorzitter, maar dat was gauw gewend. Het bleek dat die nieuwe provinciaal al heel wat ‘gewoon werk’ van zijn voorganger had voortgezet, o.a. gesprekken met individuele medebroeders en anderen. Die waren al voortgekomen uit de drie bijeenkomsten bij gelegenheid van de bestuurswisseling, de afgelopen weken in Lanaken, Asten en Nijmegen. Die ontmoetingen waren door ons als heel goed ervaren: gastvrij, ongedwongen en open. “Moeten we meer doen” hadden we ook van anderen gehoord. Die “openheid” had speciaal ook Piet als nieuwe provinciaal-overste aangenaam verrast.
Vanuit Vlaanderen werd gemeld dat de leiding van beide scholen daar had deelgenomen aan een bespreking in Rome met collega’s van SCJ-scholen uit o.a. Duitsland en Spanje. Over ervaringen van het secularisme op hun werkvloer en mogelijkheden van een opleiding in Dehoniaanse sfeer.
De laatste afspraken zijn gemaakt voor de reünie op 13 april te Etten-Leur van (Nederlandse) oud-medebroeders en leden van de vereniging van oud-leerlingen. Dit als afsluiting van de viering van het eeuwfeest van de Nederlandse provincie.
Harry Peels heeft de afgelopen twee jaar zich intensief beziggehouden met alles wat het seksueel misbruik aangaat. Hij zal hiermee doorgaan, als gedelegeerde van de provinciaal, zowel voor Nederland als Vlaanderen. Hij meldde dat het momenteel druk is, vanwege de aanklachten die nu binnenkomen. Wij hopen deze zo snel mogelijk te kunnen behandelen, speciaal ook in het belang van de slachtoffers. Er wordt steeds meer gesproken over “mediation”, bemiddeling door slachtoffers en aangeklaagden samen te brengen, buiten de officiële klachtencommissie om. In Vlaanderen is “Verborgen verdriet” verschenen, van bisschoppen en religieuzen, over hun houding en benadering in deze kwestie.
De econoom, die zijn nieuwe benoemingsbrief ontving (zoals behoort in een nieuwe bestuursperiode), ging op de vertrouwde wijze met zijn arbeid verder. Hij deed verslag van uiteenlopende zaken die zich in de afgelopen tijd hadden voorgedaan.
Op 6 maart zal het bestuur –zoals eveneens gebruikelijk in een nieuwe periode- een “eilanddag” houden: in OLV ter Duinen te Ossendrecht. Uitgangspunt zal zijn de beleidsbrief van vorige keer: wat is wel c.q. niet verwezenlijkt, wat zijn nieuwe opgaven en vragen. Er werd al een reeks onderwerpen genoemd….

Paul de Vries scj

 N.a.v. het rapport van Deetman,schrijft het Bestuur van de Ned.Prov SCJ               19  december 2011

 ONZE SCJ-PROVINCIE NA DEETMAN

Afschuwelijk, ontluisterend.
Afschuwelijk. Wat voor jonge mensen een begeleiding naar een waardevol en goed leven had moeten zijn, is voor een aantal van hen het begin geweest van een trauma dat levenslang is meegedragen. Veel jonge mensen waren aan de zorg van onze medebroeders toevertrouwd vanwege een kwetsbare levenssituatie of vanwege hun idealen. In internaten, voogdijhuizen, seminaries. Er is van hen ernstig misbruik gemaakt. En er was voor hen geen mogelijkheid om bescherming hiertegen te krijgen. Zelfs later was er amper of geen erkenning van wat hen is aangedaan.
Ontluisterend. Wij, SCJ’ers, keken met voldoening en enige trots terug op ons werk van vroeger: onze sociale betrokkenheid, pedagogische inzet. Nu blijkt daar het nodige bij mis te zijn gegaan. Door –zoals Deetman heeft geconcludeerd- individueel wangedrag van medebroeders, maar ook door gebrek aan toezicht en leiding.

Ons gevoel van meeleven gaat op de eerste plaats uit naar de slachtoffers, mensen die jarenlang een afschuwelijke ervaring hebben meegedragen en daar vaak nu nog onder moeten lijden. Ons past het uitspreken van onze schaamte, het vragen om vergeving. Ons past ook het concreet proberen nog iets te doen ter ondersteuning, op welke wijze dan ook, in overleg met de slachtoffers.. In de hoop dat onze erkenning van wat er gebeurd is en het naast hen gaan staan, steun geeft voor de toekomst. Wij begrijpen hun verzet tegen het begrip “verjaring”; in onze opstelling beroepen wij ons niet op “verjaring”.

En ten aanzien van onze medebroeders: wij blijken met ons verleden nog niet klaar te zijn. Het betreft hier dan op de eerste plaats het verleden van onze religieuze provincie. Die wordt nú verantwoordelijk gesteld voor wat vroegere generaties verkeerd hebben gedaan; en terecht. Individuele medebroeders wisten toen wellicht van niets; ze hebben met volle inzet hun werk gedaan. Aan de waarde van hun leven wordt hier niet getwijfeld. Maar allen zijn wij betrokken bij de geschiedenis van onze provincie.

Wij willen proberen integer om te gaan met de afschuwelijke en ontluisterende conclusies van de commissie-Deetman. Daar hebben de slachtoffers recht op. En het is voor ons de enige weg om met het verleden in het reine te komen.

Het Bestuur van de Nederlandse SCJ-Provincie