|
| Br. Canisius
scj ( 13 okt. 1914 - 20 okt. 2008 ). |
 ‘Mijn
ziel prijst en looft de Heer. Wie gering is geeft Hij
aanzien.
Wie honger heeft overlaadt Hij met gaven.’ (Lucas 1,
Magnificat)
Johan Huijbers werd geboren in Vessem op 13 oktober 1914.
De volgende dag werd hij gedoopt onder de namen JOHANNES
ALOUISIUS. Hij groeide op in een groot boerengezin.
Op 6 maart 1938 begon Johan aan zijn postulaat in Asten.
En zijn noviciaatsjaar in Heer sloot hij af op 8 september
1939 met het uitspreken van de kloostergeloften. Vanaf dat
moment was hij lid van de Congregatie van de Priesters van
het H. Hart van Jezus en vervolgde zijn levensloop onder de
naam Broeder Canisius.
De oorlogsjaren bracht hij door in het grootseminarie van
Liesbosch, waar hij werkte op de boerderij.
In september 1945 werd hij verplaatst naar Huize Sint Joseph
in Heer. Na een jaar werk op de boerderij kreeg hij de zorg
voor de jongens van het internaat.
37 Jaren heeft hij dat werk onder de jongeren met hart en
ziel gedaan. Daarvoor haalde hij de diploma’s
Kinderbescherming A en B en Heilpedagogiek.
Als groepsleider had hij een enorme positieve instelling.
Hij gaf de jongens de ruimte, hij was rustig en kalm, hij
straalde warmte uit en had een wijsheid die ontzag opriep En
later als adjunct-directeur wist hij met veel mensenkennis
via de weg van de bemiddeling zijn doel te bereiken. Hij
heeft bij veel jongeren een diepe indruk achtergelaten. En
tot voor kort kwamen oud-pupillen, die 40 jaar geleden bij
hem in de groep zaten, hem nog opzoeken
Na zijn pensionering in 1979 heeft hij zich nog jaren
ingezet voor de Ouderenvereniging van Cadier en Keer. Heel
betrokken en gezien was hij bij de mensen en elke week trouw
aanwezig bij hun bijeenkomsten. Hij was voor hen een
geestelijk vader en had altijd een luisterend oor
Het was een man die altijd vol grapjes zat. Met zijn gezonde
dosis humor wist hij de zaken met een kwinkslag aan te
pakken. Een gevleugelde uitspraak van hem was: ‘Wat Can kan,
kan Can alleen’.
Op 17 april 1990 is hij door de koningin onderscheiden met
de eremedaille in goud verbonden aan de Orde van
Oranje-Nassau.
Broeder Canisius was een echte communiteitsmens. Meerdere
malen was hij lid van het huisbestuur. In de liturgie
verzorgde hij de zang. Met zijn mildheid en wijsheid wist
hij spanningen in goede banen te leiden.
Broeder Canisius was een beminnelijk mens en toen hij in
juli 2005 naar ons Kloosterverzorgingshuis in Asten kwam had
hij al heel gauw goede banden met de verzorgenden, die ook
zijn plagerijtjes goed konden hebben. Vele goede kennissen
kwamen hem regelmatig bezoeken.
Familieleden zagen broer en oom Johan graag komen. Op
feestjes kon hij gezellig meedoen, zoals nog tot uiting kwam
op het 70 jarig professiefeest van zijn zus, zuster Pauline
(18 sept.j.l.), waar hij een oud gedicht zonder haperen
declameerde.
Voor zijn geestelijk leven vond hij veel steun in zijn
verering voor Maria. Vele malen – de laatste keer 10 dagen
voor zijn overlijden - is hij naar Banneux gegaan. Ook
Lourdes heeft hij meerdere malen bezocht.
Op de dag van zijn 94e verjaardag, maandag 13 oktober, is
hij op weg naar de eetzaal gevallen en moest hij in het
ziekenhuis worden opgenomen om een heupoperatie te
ondergaan.
Gesterkt door het sacrament van de ziekenzalving is hij op
20 oktober 2008 in het ziekenhuis van Geldrop vredig
ingeslapen.
Op 24 oktober hebben we afscheid van hem genomen in een
plechtige Eucharistieviering en broeder Canisius begraven op
ons kloosterkerkhof in Asten.
Communiteit Klooster H. Hart,
Broeder Jos Vrancken,
Rein van Langen, rector
|
 |
|
| |
|
|
|