|
| Broeder Antoine Touw
scj ( 6 maart 1938 - 7 juni 2009 ) |
Twan
werd geboren op 6 maart 1938 te Bergen op Zoom en groeide op
in de warmte van het gezin Touw. De band met dat gezin is
altijd gebleven, want Twan was een echt familie mens.
Eenmaal volwassen geworden ging hij op 18 jarige leeftijd
met de verkennerij naar het Belgische Rochefort en hij werd
zo getroffen door het leven van de Trappisten daar, dat hij
onmiddellijk besloot er te blijven. Na een proefperiode van
4 jaar legde hij op 16 oktober 1964 zijn eerste
kloostergeloften af. Jarenlang heeft hij het geweldig naar
zijn zin gehad als broeder van de boodschappen, zijn werk in
de brouwerij en vooral als ziekenbroeder.
Om gezondheidsredenen werd het hem daar allemaal te zwaar en
vroeg hij zelf toegelaten te worden in de Congregatie van de
Priesters van het H. Hart. Om op krachten te komen ging hij
naar het huis in de Banjostraat te Nijmegen en werd er
liefdevol ontvangen. Via het huis in de Banjostraat werd hij
de eerste bewoner van Jonkerbos en vervulde hij daar als het
ware de anti kraak functie. Vanuit Jonkerbos ging hij ook
meewerken aan het werk van de daklozen op “Het Kasteel” en
verzorgde daar vooral de kleding. Hij werd niet voor niets
de “klerenbroeder” genoemd.
In 1992 kreeg hij verlof om in te treden in de Congregatie
van de Priesters van het H. Hart en na een proeftijd van
drie jaar zou hij zijn eeuwige geloften mogen doen. Maar in
1993 werd Twan ernstig ziek. Hij kreeg een zware
hersenbloeding en raakte eenzijdig verlamd. Op Palmzondag, 4
april 1993, legde hij, na de sacramenten van de zieken te
hebben ontvangen zijn eeuwige geloften af en met behulp van
Broeder Piet Peeters (Marcellinus) zette hij zijn
handtekening. Toen zei hij: “Ik zou zo graag aan de overkant
willen zien, hoe het er daar uitziet”.
Maar tegelijk zei hij: “Als Pater Dehon wil dat ik bij de
scj kom, moet hij er ook voor zorgen dat ik beter word. En
wat gebeurde? Twan krabbelde weer overeind, kwam weer terug
naar Jonkerbos en genoot zienderogen van het leven. In
Jonkerbos was hij ook een tijdje econoom en ondanks zijn
handicap was hij heel dienstbaar aan de communiteit. Hij
sloot zich niet op.
Regelmatig ging hij ook vanuit Jonkerbos op vakantie door
heel Nederland en natuurlijk ook vaak naar zijn familie. Die
reizen organiseerde hij allemaal zelf en belde naar de
verschillende stations waar hij loopplanken nodig had en
Twan kwam altijd veilig aan. Hij was en bleef een
doorzetter.
In januari 2000, omdat hij eigenlijk niet geheel herstelde,
stelde hij zelf voor om naar de Kerkstaat te gaan, waar hij
zich onmiddellijk thuis voelde. Twan zocht weer naar
activiteiten en zijn handen begonnen weer te jeuken, want
hij nam het borduurwerk weer ter hand. Zijn creatieve geest
werkte weer op volle toeren en er kwamen weer heel mooie
kunstwerken uit zijn handen. Regelmatig moest hij naar een
ziekenhuis en ook daar voelde hij zich thuis. Hij was er
graag want hij hield er ook van om verwend te worden.
Wat bij Twan altijd opviel, was zijn goed humeur en zijn
zorg voor anderen. Nog kort geleden was hij in Lourdes, een
heel speciale reis, en heel voldaan kwam hij daar van terug.
Zondagmorgen 7 juni op het feest van de Heilige Drie-eenheid
is hij heel plotseling gestorven als een echte religieus. En
we vertrouwen er op dat nu, aan de overkant, alle mysteries
voor hem zijn opgelost.
God had Twan zoveel gaven toevertrouwd opdat hij ze zou
gebruiken ten dienste van anderen en Hij heeft hem geroepen
met de bedoeling dat zijn leven rijke vrucht zou mogen
dragen. Dat heeft hij waargemaakt en daar is Twan zelf en
zijn ook wij heel dankbaar voor.
Op woensdag 10 juni 2009 hebben we afscheid van hem genomen
in een plechtige Eucharistieviering in de kapel van het St.
Jozefklooster te Nijmegen. Daarna hebben wij hem op het
kloosterkerkhof begraven.
 |
| |
|
|
|