LEO
DEHON, reeds meerdere jaren als priester werkzaam in de
Noord-Franse industrie stad St.Quentin, was erg begaan met
het onrecht waaronder de fabrieksarbeiders te lijden hadden.
Vooral de mensonwaardige omstandigheden waarin zij dienden
te leven gingen hem ter harte.
Als vroom priester had ook hun vervreemding van Kerk en
geloof hem pijnlijk getroffen. Hij zag het als een
ondankbare afwijzing van Gods liefde. Hij wilde daar wat aan
doen. Hij wilde hen weer bewust maken van hun waarde als "mens-van-God".
Daarom ijverde hij ook voor meer rechtvaardigheid van de
kant van de werkgevers.
Het verwonde hart van Jezus was voor hem het sprekende
symbool van die afgewezen liefde. De alles-offerende
zelfgave van Jezus van Nazareth werd een voorbeeld voor zijn
inzet.
Omdat men samen meer kan dan alleen zou hij daartoe een
groep mensen samenbrengen, priesters en broeders, in een
religieuze gemeenschap.
Het werden: " DE PRIESTERS VAN HET
HEILIG HART" . |
Ze zouden
in gemeenschappen samenleven.
Dat "samenleven" is voor ons heel belangrijk.
Samen kunnen we elkaar bemoedigen.
Samen kunnen we vreugde en ontgoochelingen delen.
Samen kunnen we ervaringen uitwisselen en nieuwe plannen
maken.
Samen kunnen wij teken zijn van de eenheid die Jezus voor
zijn leerlingen wenste.
Door onze gelofte van celibaat willen we bekwaam blijven om
, zonder onderscheid, van alle mensen te houden omwille van
de Heer.
Onze gelofte van gehoorzaamheid helpt ons onze taken te
aanvaarden en naar best vermogen te volbrengen.
Onze gelofte van armoede maakt ons vrij van gehechtheid aan
eigen bezit.
Zo kunnen wij leven zoals Jezus het ons heeft voorgedaan.
Nu zijn we met ongeveer 2.500 priesters en broeders werkzaam
over heel de wereld. |